Over de rol van de begeleider

12-12-2017

Terugdenkend aan een workshop met open inschrijving in oktober. Een groep met 14 deelnemers, die elkaar niet - of soms een beetje - kennen. Twee deelnemers kennen elkaar goed, zij brachten samen ook een vraag in waar we mee aan de slag zijn gegaan.


De twee theaterdocenten zijn bezig met een onderzoek voor een voorstelling over zes mannen uit ‘De oorlog van Leerdam’. Voor de representanten en toeschouwers was de opstelling een indrukwekkende en inspirerende ervaring.De opstelling gaf verrassende nieuwe inzichten aan de makers, informatiemateriaal voor het script en de personages van dezes afgevoerde soldaten.


Voor iemand anders stelden we een scène op uit:' A kind of Alaska' van Harold Pinter. Hierbij werd enorm gelachen. Aanleiding was Deborah, een van de personages, waarbij het leek of de vloer haar 'lach' werd. We werden allemaal betoverd en de hele ruimte werd even helemaal 'lach'. Deze lach bracht dieper inzicht voor de vraag van de vraagsteller.


Behalve artistieke opstellingen maakten we ook een aantal procesopstellingen. Zoals voor een groep met jonge spelers van een van de deelnemers, een regisseur. Hij bracht een vraag in rondom het thema schroom voor spelen en het ‘aannemen’ van je personage. Het leverde interessante inzichten op over je rol aannemen, je rol (plaats) als speler binnen de groep kennen en innemen, je natuurlijke 'maat' volgen (jezelf niet groter of kleiner maken), waarbij de eigen kwetsbaarheid je als het ware bij de hand neemt binnen dit onderzoek. een belangrijk les was ook: Als regisseur heb je niet alleen te maken met het script en met wat je wilt laten zien, hebt ook te maken met je eigen beelden en historische (familie-) verhalen. Het is zaak dit dit zuiver te kunnen onderscheiden.


En dan was er ook nog een opstelling van iemand die een project voor ogen had met een personage van een aantal jaren geleden. Zij bracht een vraag in over de mogelijkheid voor een combinatie en verbintenis van dat personage met een nieuw personage, die zich in beelden af en toe had laten zien.


Nu, een maand later, realiseer ik mij dat dit werk van mij al begeleider / opsteller ook inhoudt: een beetje doen, en vooral veel laten. Processen van deelnemers en hun verhalen volgen, bedding bieden, wachten en vertrouwen op wat wil ontstaan. Weten dat dit pas kan ontstaan wanneer we de ruimte er voor openlaten... Afstemmen op de juiste tijd die een proces nodig heeft... Volledig aanwezig zijn in de ruimte bij wat zich wil ontvouwen... Dit leidt tot doelgerichtheid, waarachtigheid en bezield theater en bovenal: loslaten wat je weet.

VORIGE  |  VOLGENDE

Karakteropstellingen is een onderdeel van Hans Jeths Consultancy    

Copyright© 2020 Hans Jeths.  All rights reserved.        

OK

Deze website maakt gebruik van cookies. Zie ons Privacy Beleid voor meer informatie.